Zoeken in deze blog

Kennismaking en Doelstelling



Mijn naam is Brigitte. Ik ben een vrouw van 47 jaar met dunne-vezelneuropathie ten gevolge van Diabetes type II. De Diabetes is maar een jaar actief geweest. Ik ben hiervan afgekomen door radicaal af te vallen. Bij mij was het moeilijk om de diagnose te stellen, juist doordat ik maar zo kort last van Diabetes gehad heb. Ik heb nu dus latente diabetes zonder medicijnen of dieet. Maar doordat de suikerspiegel binnen normaalwaarden toch nog teveel schommelt sterven mijn zenuwen in handen, voeten, armen en benen geleidelijk af. Ook mijn spieren krijgen dan soms even geen signaal. Ik maak dan ook regelmatig gebruik van rolstoel, scootmobiel en andere hulpmiddelen.

Mijn pijn bevind zich op morfine-niveau. Ik ben allergisch of overgevoelig voor alle reguliere pijnstillers. Ook morfine. Een zenuwblokkade werkt niet omdat ik dan bijna helemaal niet meer kan lopen. TENS-apparaat werkt niet voldoende. Het enige dat op dit moment werkt is cannabis / wiet. Artsen ondersteunen dit ook. Mijn toenmalig zorgverzekeraar Zorg en Zekerheid weigerde te vergoeden. Zelfs na ingrijpen advocaat. Zij verwezen naar de politiek waar wiet nog onder een gedoogbeleid valt. Volgens de wet mogen zorgverzekeraars zelfs beslissen of ze wel of niet vergoeden. Enkele verzekeraars vergoeden wel. Overstappen lukte niet. Omdat ik door gebruik, en externe factoren, in de schulden ben gekomen. Ik heb contacten gelegd met de politiek om de wet aan te passen.

In verband met hoge kosten medicinale wiet had de apotheker mij aangeraden de wiet in de coffeeshop te kopen. Dit heb ik jaren gedaan. Dit kostte mij 100 euro in de week. Ik ontving van de bewindvoering 40 euro in de week. Ik verkocht mijn eigen spullen en spullen die ik van anderen krijg om de rest van kosten voor de wiet te dekken en te kunnen eten.

Gelukkig vergoed de afdeling bijzondere bijstand van de gemeente Leiden/Leiderdorp sinds 13 juli 2010 mijn medicinale cannabis. Jaren heb ik hiervoor gevochten en het is mij gelukt. De GGD heeft mij uiteindelijk als eerste in Nederland een positief advies gegeven. Hierop besloot de gemeente het te vergoeden.

Gelukkig krijg ik verder ook nog veel hulp, onder andere van mijn mantelzorger, de voedselbank, de bewindvoering, instellingen en een aantal vrienden en vriendinnen. Ik kom rond van een WAO uitkering na een verleden als verpleegkundige.


Mijn doelstellingen:

- Medicinale cannabis moet vergoed worden voor mensen die niet zonder kunnen, mits door arts ondersteunt.
- Medicinale cannabis moet gescheiden van het recreatieve gebruik en ook anderszins in de wet komen te staan. Decriminalisering.
- Mensen die medicinaal gebruiken moeten 5 planten thuis kunnen kweken voor eigen gebruik. Of iemand mogen aanwijzen die voor hen kweekt.
- Meer soorten cannabis in de apotheek. Ieder mens reageert uniek. Nu zijn er maar 4 soorten.
- Cannabisolie moet toegestaan worden als geneesmiddel en ook vergoed worden, mits ondersteunt door arts en deze beter werkt dan de cannabis als plant.
- Ook moet cannabisolie voor medicinale indicaties uit het strafrecht.
- Vergoeding voor medicinale cannabis en aanverwante geneesmiddelen moeten vanuit het basispakket via elke zorgverzekeraar verkregen kunnen worden.

Contact:

Voor pers, media, politici, lotgenoten, instellingen en andere geïnteresseerden ben ik uiteraard altijd beschikbaar. Op het logo staat copyright en overtreding zal worden bestraft. Teksten mogen worden overgenomen, mits er een goede aanklikbare bronvermelding bij gegeven staat.


Brigitte


maandag 5 juli 2010

Brief met levensverhaal en noodkreet voor Kerk in Aktie gemaakt

Beste heer / mevrouw, 5 juli 2010

Mijn mantelzorger kwam uw website tegen op internet omdat hij aan het zoeken was naar een oplossing voor mij. Ik weet nu al dat dit een lange brief gaat worden. Ik hoop dat u even de tijd wilt nemen om deze brief te lezen. Mijn situatie is namelijk nogal gecompliceerd. En ik wil u graag een stuk achtergrond vertellen hoe de situatie waar ik mij nu in bevind is ontstaan. Dan krijgt u wellicht een beter beeld van mij als persoon.

Ik schrijf u aan, volledig uitgeput en in nood. Ik weet dat God niets geeft dat je niet aankunt, en dat geloof ik ook, maar ik weet ook dat dit voor een mens, als ik toch ben, soms vrij moeilijk te hanteren is en ik niet overal alleen uit kan komen. Soms heeft een mens hulp nodig en zal een ander mens om hulp moeten vragen. En dat is voor mij echt een moeilijk les. Maar ik weet dat ik hier niet zonder hulp uit kom en wil u dus benaderen met deze brief in de hoop dat u iets voor mij kan doen, of iets kan bijdragen dat mijn levenssituatie verbeterd.

Ik wil u eerst vertellen wie ik ben. Mijn naam is Brigitte. Ik ben een vrouw van 42 jaar. Een vrouw die veel heeft meegemaakt in het leven. Ik ben al begonnen met een zeer zware kindertijd. Ik ben dag in dag uit vanaf geboorte tot de dag dat ik het huis uit ben gevlucht zwaar mishandeld, emotioneel verwaarloosd, gepest, genegeerd, seksueel misbruikt, verkracht, enz, enz, enz. Ik kan bijna alles wat er in een kindertijd mis kan gaan op mijn naam schrijven. Inclusief betrokkenheid als kind bij een sekte. (Moon sekte). Mijn oom was een leider van de afdeling van die sekte in Nederland en mijn moeder heeft mij binnengesluist. Toen was ik pas een jaar of 3 a 4. Jarenlang heb ik problemen met hen gehad. Nu laten ze mij met rust al een aantal jaren.

Mijn ouders zijn geen slechte mensen, maar ze konden niet omgaan met de problemen van het leven. Ze konden ook niet omgaan met elkaar. Mijn moeder is verstandelijk ook wat minder goed bij. Ze kan de wereld niet zo volgen en is voor de buitenwereld een vreemde. Mijn vader is alcoholist en gewoon laf en bang. Hij kon de hardheid van mijn moeder niet aan. Mijn moeder is geen flexibel mens in haar denken. Dus er was dagelijks ruzie. Mijn moeder wilde perse een zoontje, maar ik kwam als eerste. En ik ben een meisje. Ze was dus niet zo blij met mij, ook al deed ze op haar manier haar best wel. Ze slaagde er alleen niet in in de normen van de pedagogiek. Daarna is mijn zusje geboren en godszijdank was de volgende haar zoontje. Toen is ze gestopt met kinderen krijgen.

Mijn ouders hadden altijd ruzie en geen oog voor de kinderen. Mijn vader werkte altijd over tot een uur of 11 ’s avonds. Hij at thuis maar was hij afwezig. Mijn moeder is een nachtmens en bleef altijd op tot ongeveer 4 uur. Vanaf het moment dat mijn vader thuis kwam om 23.00 uur tot 4.00 uur ’s nachts was het krijsende ruzie in huis. Mijn moeder was er overdag niet voor ons omdat ze om een uur of 4 a 5 ’s middags pas opstond. Wij hadden als gezin wekdiensten. Om de beurt gingen we haar roepen. ‘s Morgens en ’s middags. Als je haar wakker maakte was ze kwaad, maar als we naar school gingen en ze er ’s middags na schooltijd nog uit moest komen was ze ook kwaad. Dus eigenlijk was het nooit goed. Mijn moeder kon ook enorm door het lint gaan als ze de situatie niet meer aankon. Dan schoof ze alles af op de lastige dochters en wij kregen de klappen. En ze beval mijn vader ons te slaan als ze te kwaad was. Mijn vader durfde niet te weigeren. Ik heb als kind instinctief mijn hoofd en nek altijd wel beschermd met mijn handen maar desondanks heb ik toch een lichte hersenbeschadiging opgelopen.

Een kind heeft als basale levensbehoefte dat het liefde nodig heeft. Mijn ouders konden dit niet geven. Ik ben opgegroeid met katten en bij hen haalde ik mijn broodnodige liefde. Ik begreep hun taal, ik at vaak zelfs met ze mee als ik geen eten had gekregen en honger had. Ik at kattenvoer. Toen ik voor het eerst naar de peuterspeelzaal gebracht werd was ik zo bang. Ik scheen alleen maar gehuild te hebben en gaf kopjes aan de kinderen om mij heen, net als katten doen. Mijn moeder heeft mij er niet meer heen gebracht.

Ik had op de basis- en middelbare school geen echte vriendinnen. Ik ben er dag in dag uit gepest. Ik trok mij er niet al teveel van aan en heb nooit een dag gespijbeld. Ik was thuis wel wat gewend aan geweld en droeg het. Ik vind leren leuk, dus ik heb mij gefoccussed op leerstof en examens. Ik ben begonnen op de huishoudschool omdat mijn rekenen erg slecht was. En een aantal jaren geleden heb ik nog mijn VWO examen gehaald. Daarnaast, en dat is typisch autistisch, had ik als hobby om diploma’s te verzamelen. Ik heb er in mijn leven ongeveer wel 100 behaald. Dit was voor mij een manier om mij staande te houden en om iets te begrijpen van de mensen en de wereld. Ik snapte zo weinig van wat ik om mij heen zag. Vooral het onrecht en het geweld dat ik zag.

Omdat mijn moeder geen verantwoordelijkheden kon nemen en mijn vader er nooit was heb ik de zorg gedragen voor het gezin. Ik zorgde voor mijn broertje en zusje en uiteraard ook voor mijn moeder. Ik deed al boodschappen toen ik net kon lopen. Ik gaf de kinderen eten, ik bracht ze naar school, ik deed de administratie, huishouden, ik verfde de schuttingen, ik onderhield de tuin. Ik deed eigenlijk alles wel. Ik was een veel te wijs kind. Ik was ook zelf best wel anders. Ik wist toen niet precies waarom. Een paar jaar geleden zijn ze er achter gekomen dat ik NLD (non-verbale leerstoornis) heb, ADHD en het syndroom van Asperger. Men kon niet zeggen of dit aangeboren was of het gevolg van de hersenbeschadiging.

Ik ben ook een zeer hooggevoelig kind en ik zag veel te veel in de wereld. Alles wat ik zag deed mij pijn. Ik ben iemand die bijvoorbeeld niet kan liegen. En ik zag dit de hele dag om mij heen gebeuren en gerechtvaardigd worden. Ik kan zelf ook geen geweld gebruiken. Als ik geslagen werd dan wilde ik ook niet terug slaan maar ik had heel jong al de gedachte dat mensen de dingen die ze niet goed deden later voor God moesten verantwoorden en ik niet de persoon was ze te straffen. Ik keerde dus mijn andere wang toe. Het werkte niet. Men sloeg gewoon door. Maar ik ben het toch blijven aanhouden. Ik ging als kind vaak alleen naar de kerk. Ik was er graag. Ik luisterde naar de prachtige verhalen en het was elke keer weer of ik er helemaal nieuw en vol moed weer uit kwam en de week weer aankon. Ik ben opgegroeid in de Rooms-Katholieke kerk maar noem mijzelf gewoon christen nu. Het maakt mij niet uit bij welke kerk iemand hoort. Het gaat allemaal om de basis, en dat is God. De verschillende de richtingen zijn gewoon verschillende manieren van interpretatie van het woord. Maar de basis is liefde, en dat ondersteunt elke christen. En zelfs elke moslim, boeddhist, of welke richting dan ook. We zijn toch allemaal kinderen van Hem.

Toen ik net 18 was geworden ben ik het huis uitgevlucht met een doosje met mijn lievelingsspullen en met een jongen samen gaan wonen die niet aan kon zien in welke toestand in moest leven. Ik ben 21 jaar met hem samen geweest en getrouwd geweest. Ik ben nu gescheiden. Het is een man met een prachtig hart maar met heel veel problemen. Dwangneurose, smetvrees en dergelijke. Omdat ik mij goed in moeilijke situatie kon manoevreren is het lang goed gegaan.

Ik hoop dat u de energie heeft om nog even door te lezen. Ik dank u hiervoor.

Toen ik net het huis uit was wilde ik de PABO gaan doen. Maar die opleiding kost veel geld en dat had ik niet. Als kind kreeg ik pas sinds mijn 15 zakgeld en wel een gulden in de week. Ik heb als kind dus met allerlei klusjes en baantjes zelf in mijn levensonderhoud voorzien. Ik hielp veel oudere mensen met klusjes. Omdat de PABO niet in de mogelijkheden lag ben ik de opleiding tot verpleegkundige gaan doen. Ik heb met veel plezier in de verpleging gewerkt en mijn diploma ook gehaald. A-verpleegkundige. Toen ik een jaar als verpleegkundige gewerkt had voelde ik dat er iets niet goed zat in mijzelf. Ik ben een beroepentest gaan doen. Ik dacht dat het daaraan lag. Deze man schrok zich rot. Ik had een verhaal moeten schrijven op het thema: “Wie ben ik” en hij zag dat de situatie helemaal niet goed was. Hij heeft mij aangeraden een hulpverlener te zoeken.

Ik heb dit gedaan en daarmee is alles aan het rollen gekomen waar ik nu al 20 jaar mee bezig ben. Ik heb een hele moeilijk tijd achter de rug en zeker 35 opname’s. Waaronder enkele lange opnames. Allemaal in de geestelijke gezondheidszorg. Vele etiketjes heb ik opgeplakt gekregen: borderline, zeer zware depressie, suicidaliteit, angstoornissen, paniekaanvallen, eetstoornissen, psychosen, depersonalisatie, derealisatie, dissociatieve identiteitsstoornis (=meervoudige persoonlijkheidsstoornis). Ik heb zwaar geleden deze periode en een aantal keer geprobeerd mijn leven te beeïndigen. Op vreemde wijze kwam dit steeds weer goed. Ik ben bijvoorbeeld een keer met mijn hoofd naar beneden van een hoge trap gedoken. Ik wilde mijn nek breken. Ik voelde in de lucht een grote hand in mijn rug en kwam letterlijk op mijn knieen terecht. Dit kan alleen maar de hand van God geweest zijn. Technisch gezien was dit niet mogelijk. Ik heb mijzelf gesneden en bekrast met scherpe dingen. Ik was verslaafd aan de kalmeringspillen, enz. Ik lag vaak overstrekt van de psychische pijn in mijn bed. Het was bijna niet te dragen. Zo hevig was het lijden. Dankzij mijn ex heb ik deze periode gered. Ik ben hem dankbaar voor al zijn energie en doorzettingsvermogen. Het is moeilijk om met een vrouw met ernstige borderline om te gaan. Ik heb daar respect voor.

Ik heb in de loop van de jaren hard gewerkt in therapieën en ben van bijna alles genezen verklaard. Inclusief de borderline. Ik ben nu in therapie nog aan het laatste stuk bezig. Ik loop poliklinisch bij het centrum voor dissociatieve stoornissen en probeer nu in de laatste fase van de behandeling om te gaan met hoe ik, met toch wel een gecompliceerdere binnenwereld als de gemiddelde mens, mijzelf kan handhaven in de buitenwereld. En dit gaat goed. Ik ben bijna klaar met therapie. En ik zal daar echt heel blij om zijn. Ik heb zin om te leven. Ik ben dankbaar dat ik leef. Ik dank God voor het feit dat ik hier nu nog op aarde ben na alles wat ik mijzelf heb aangedaan. Ik ben dankbaar.

Een paar jaar geleden ontmoette ik via internet een jonge vrouw die zwaar in de problemen zat, naar eigen zeggen. Ze wilde zelfmoord plegen en ik voelde de verantwoordelijkheid om haar te helpen. Ook omdat ik op dat gebied al zoveel ervaring had opgedaan en ik het overleefd had. Ik ben met de trein naar haar toe gegaan. Drie uur reizen vanaf de randstad naar zuid-limburg. Ik zei tegen mijn toenmalige man dat ik haar een paar dagen ging helpen. Hij begreep het niet maar liet mij gaan. Ik wist toen niet waar ik aan begon. Ik was nog erg naïef in mijn geloof dat mensen niet liegen tegen mensen waar ze wat voor voelen. Mijn toenmalige man was goudeerlijk namelijk. Zij bleek achteraf heel veel gelogen te hebben. Ik had dat niet door maar ze had mij al binnen een paar dagen in haar greep met haar leugens. Ik heb gevochten om haar daar weg te krijgen tot aan de tweede kamer aan toe. Ze werd daar namelijk bedreigd zei ze. Officieel volgens alle regels was het niet mogelijk, maar het is mij gelukt. Met Gods hulp.

Ik wilde graag terug naar huis maar ze zette mij onder druk met haar zelfmoordplannen en dergelijke. Ik durfde niet terug. Ze bracht het zo dat als ik weg zou gaan, al was het maar voor een dag, dat ze wellicht die dag uit het leven zou stappen. Ik zat dus vast. Ze maakte gebruik van mijn gaven om met geld om te kunnen gaan en leende veel van mij. Zelfs zat ze in de bewindvoering en had geen cent. Ze kocht veel luxe artikelen en dingen die veel geld kostten en liet mij alle rekeningen betalen. Ze had het immers niet, zei ze en anders zou ze in de problemen komen. Ze maakte zich dan ook los van de bewindvoering, achteraf gezien met een smoes dat ze hun werk niet goed deden. Ze gaf haar hele uitkering uit aan spullen voor haarzelf en haar hond en mij plukte ze ook leeg. Ze is 6 jaar bij me geweest. Ik ben 20.000 euro spaargeld kwijt die ik nog had van voor haar tijd. Al het geld van die dagen zelf en ik zit nu met 50.000 euro schulden. Ze is namelijk op een dag zo weer vertrokken. Terug naar waar ik haar vandaar “gered” heb. Ze werd door haar ouders bedreigd zei ze en nu woont ze bijna om de hoek bij ze.

In die jaren dat ik bij haar was heb ik haar eigenlijk verzorgd. Ze zei veel niet te kunnen en ik deed het. Ik was dat nog gewend uit mijn kindertijd dus ik kon het goed. Er was haast geen eten in huis, maar zelf kreeg ik op mijn kop als ik iets gegeten of gedronken had waar zij van had kunnen eten en drinken. Ik was als de dood voor boosheid, dus hield mij in. Ik durfde ook niets tegen haar in te brengen. Ik was bang voor haar woede. Ze kende mij goed op den duur en maakte ook gebruik van mijn zwakke punten. Of kan ik beter zetten, misbruik. Ze heeft mij ook gedwongen een beslissing te nemen bij mijn toenmalige man weg te gaan. En hij wilde zelf ook weten waar hij aan toe was. Ik heb alleen maar gejankt omdat beiden mij dwongen tot een beslissing en ik heb toen de beslissing genomen om te scheiden. Niet alleen voor haar maar ook omdat het beter was voor mijn ex en mijzelf. Ik werd namelijk sterker in het leven door alle therapieën en levenslessen. Ik wilde mijn vleugels uit gaan slaan en de wereld gaan ontdekken. Hij werd doodsbang van dit idee als dwangneurosepatient, waar alles draait om controle. Hij doet het nu goed zonder mij. Beter zelfs. Ik geef nog steeds om hem. Ik ben blij dat ik de beslissing genomen heb, alleen de manier waarop en de dwang die erachter zat van die vrouw stemmen mij ongelukkig. Ik heb met respect met hem geleefd en had het ook graag op die manier willen afsluiten. Ik dank God voor hem en wat hij voor mij gedaan heeft.

Ik hoop dat u nog even de energie heeft nog verder te lezen. Dank u zeer.

Omdat ik bijna niet meer durfde te eten en te drinken bij die vrouw ben ik lichamelijk in een zeer slechte toestand gekomen. Daarnaast kamp ik met slaapproblemen vanuit mijn jeugd. Dit behoort tot het laatste stuk therapie waar ik mee bezig ben. Ik heb altijd alles in huis moeten doen. Zelfs tot op het einde aan toe. Hele huishouden, eten verzorgen, haar hond uitlaten, boodschappen doen, enz. Zij had altijd wel een psychische reden het niet te kunnen. En als ik haar iets liet doen werd ze woest. Ik schrok terug en deed het zelf. Ik viel regelmatig bewusteloos neer in huis tijdens stofzuigen, afwas en dergelijke. Ik wist dat ik wel weer bij zou komen. En ik kon niet anders. Ik heb flinke longproblemen en moest erger zien te voorkomen. Daarnaast was het volgens haar mijn schuld. Ik was degene met de longproblemen. Mijn hart klopte steeds onregelmatiger, mijn ademhaling stopte af toe en ik raakte bewustzijn steeds vaker kwijt.

Ik ben zo slecht in mijn vel gekomen dat ik op sterven ben komen te liggen. Verschillende artsen hebben gezegd dat ik mijn begrafenis beter maar kon plannen. Zeggen wat ik wilde en wat niet als ik zou komen overlijden. Dit is heel moeilijk voor mij geweest. Een vriendin uit Zeeland heeft mij ondersteunt hierin. Zij is ook degene geweest die mij heeft proberen in te laten zien dat die jonge vrouw loog en dat de situatie waar ik inzat helemaal niet oke was. Ik kon het alleen niet zo zien. Ik kon niet begrijpen dat mensen elkaar geweld aan konden doen. En als ze dit expres gedaan zou hebben, zou dit onverteerbaar zijn geweest. Toen ik op sterven lag is die jonge vrouw vertrokken. Mij zo achtergelaten in de toestand waarin ik zat.

Leest u alstublieft nog even verder. Dank u.

Ik ben lichamelijk ook al jaren ziek. Als kind had ik epilepsie door de spanningen in huis. Ik heb dat nu nog op heel lichte schaal als ik teveel stress heb. Door de hersenbeschadiging die ik heb opgelopen als kind is mijn hormonale huishouding helemaal niet goed. Ik kan om die reden ook geen kinderen krijgen bijvoorbeeld. Voor mij is dit geen probleem omdat ik geen kinderwens heb en nooit heb gehad. Een kind heeft een moeder nodig in balans en dat ben ik niet echt. En nog niet helemaal. Ik ben nu dan ook al 42 en dat vind ik te oud.

Ook heb ik diabetes gehad door mijn eetstoornissen in de tijd. Ik heb last van overgewicht en ik kan ook slecht afvallen hierdoor. Toen ik gediagnosticeerd werd met diabetes ben ik alles op alles gaan zetten en toch de noodzakelijke kilo’s kwijtgeraakt om onder de diabetesgrens te komen voor mij. Een aantal jaren daarna begon ik last te krijgen van mijn voeten. Tintelingen en pijn. Ik ben naar de arts gegaan en die heeft mij naar een neuroloog gestuurd. Men kon niet vinden wat het was, want die diabetes was al een poos uit beeld. Na vele artsen en specialisten gehad te hebben keek een expert in diabetes naar mij en zag meteen wat het was. Ze had onderzoek verricht op dat gebied. En ik geloof dat toeval niet bestaat. Hier zit God achter. Zij heeft het gediagnosticeerd als dunne-vezelneuropathie. Mijn bloedsuikers zitten weliswaar binnen normale grenzen maar schijnen toch binnen die normaalwaarden teveel te schommelen. Dunne-vezelneuropathie houdt in dat de zenuwen van handen, voeten, armen en benen langzaam afsterven. Ik kan hier niet dood aan gaan maar het is een zeer pijnlijk proces. Ook krijgen spieren soms even geen signaal meer door. Ik maak dan ook vaak gebruik van rolstoel, scootmobiel en andere hulpmiddelen die de gemeente mij verschaft. Ik dank God ook hiervoor.

Dit is begonnen in de laatste periode met mijn toenmalige man. Dit is voortgezet in de tijd van die chantage en oplichting door die jonge vrouw. In haar tijd ben ik in de rolstoel gekomen. Vooral door voedingstekorten is het snel achteruit gegaan. Voeding is nodig om balans in de suikerspiegel te creeeren en het afsterven te vertragen. En voeding was er niet genoeg voor mij.

Toen die jonge vrouw weg was was ik nog helemaal overdonderd door alles wat mij was overkomen. Lichamelijk lag ik op sterven, maar had geloof in God dat hij mij zou helpen. Ik wilde namelijk zo graag leven. En ik help mensen, vooral via internet, al mijn volwassen leven lang. En ik weet dat ik dat moest blijven doen. Dat voelde ik aan. Ik heb vele vele mensen die op het randje van de dood stonden en zelfmoord wilden plegen een andere weg op kunnen helpen met mijn levenservaring, de tools die ik heb aangeleerd in de jaren van mijn leven en natuurlijk Gods hulp. Ik ben slechts een werktuig in de handen van God. En ik zie de negatieve dingen die ik heb meegemaakt niet als rugtas die ik meesjouw, maar als een tas vol met levenservaring, tools en wijsheid. Ik dank God dat ik dit werk mag doen. Dag in dag uit.

Een ex-vriend van die jonge vrouw belde mij op. Hij had geen contact meer met haar omdat hij veel was kwijtgeraakt en doorhad dat ze alles aan elkaar vast zat te liegen. Ze was zijn type niet daarin. Hij vroeg mij hoe het ging. Ik vertelde hem dat het niet goed ging en dat ik mij eigenlijk moest voorbereiden om te sterven, maar dit niet wilde. Ik had alles gedaan om opgenomen te worden in een kliniek om bijvoorbeeld aan de sondevoeding te mogen. Maar een gewoon ziekenhuis kon mij niet opnemen doordat de oorzaken psychisch waren. En een psychiatrisch ziekenhuis was voor mij niet haalbaar. Ik ben onder behandeling bij het CIB van Parnassia Den Haag. Zij hebben geen opnameplekken en een kliniek in mijn eigen regio wilden mij niet nemen omdat ik elders in therapie was en niet onder hun regio viel. Ik heb gevochten en gevochten om een plekje. Het maakt mij niet uit waar. Ik wilde gewoon leven. Dit lukte niet.

Ik vertelde dat tegen die vriend. Zijn naam is Chris. Hij heeft meteen zijn bus gepakt en is naar mij toe komen rijden. Drie uur rijden vanuit Limburg voor een vrouw die hij amper kent.

Ik hoop dat u nog energie heeft voor het laatste deel van mijn verhaal.

Chris is bij mij gekomen en heeft mij eten en drinken gegeven. Hij heeft mij ook met de neus op de feiten gedrukt wat die jonge vrouw betreft. Hij had namelijk al een verleden met haar en kende haar goed. Hij is ook bestolen door haar en is veel spullen kwijt geraakt. En hij was ook niet de eerste. Die meid heeft een verleden op die manier van mensen spullen en geld afgetroggelt en is daar nu hoogstwaarschijnlijk weer mee bezig.

Langzamerhand in een paar maanden tijd ben ik lichamelijk wat gaan opknappen. Ik heb toen bewindvoering aangevraagd door een rechter aan te schrijven. Ik zag dat mijn financiele toestand te dramatisch was om het zelf nog op te kunnen lossen. De rechter heeft dit goedgekeurd.

Ik heb toen besloten om te kijken wat ik kon doen om die jonge vrouw aan te pakken. Want ze rijdt ondere andere nog steeds rond in een auto waarvan ik elke maand de aflossing van de lening moet betalen. En dat vind ik niet rechtvaardig. Ik heb contact opgenomen met slachtofferhulp en die zeiden al dat ik weinig kans maakte bij de politie als ik aangifte wilde doen. Maar mocht ik het willen doen dan zouden ze mij steunen. Ik ben naar de politie gegaan en ze konden inderdaad niets voor mij doen omdat emotionele chantage strafrechtelijk gewoon erg moeilijk te bewijzen is. Ze raadden mij aan civielrechtelijke stappen te nemen.

Dit heb ik gedaan. Ik heb samen met Chris en een paar vrienden de hele financiele situatie van de jaren met die jonge vrouw in kaart gebracht en precies vastgesteld wat ze mij schuldig was. Wij kwamen uit op een te bewijzen bedrag van 38.000 euro en wellicht nog meer. Ik dank God voor deze vrienden. Ik zou alleen veel te angstig zijn geweest die jonge vrouw zo aan te pakken. Ik ben bang voor haar.

Een juriste die mij eerder geholpen had heeft geheel kosteloos een schuldverklaringsovereenkomst gemaakt die ik samen met Chris en mijn vader heb laten ondertekenen door haar zelf bij haar thuis. Bij die jonge vrouw. Ik was als de dood om haar onder ogen te komen na een jaar tijd. Maar ik wil gerechtigheid en dan zal ik daar wat voor moeten doen. De sfeer was vriendschappelijk. De deed alsof alles nog goed was. En ze tekende de overeenkomst waarbij ze de verantwoordelijkheid nam voor haar deel van de schulden. Ook heeft ze een betalingsovereenkomst getekend waarin ze ervoor heeft getekend de aflossing van de auto elke maand over te maken naar mij. Ik had haar belofte, maar uiteraard, en u voelde dit al aan komen, heb ik nooit een cent gezien.

Ik wilde verdere stappen ondernemen om geld terug te krijgen. Ik heb immers ondertekende schuldverklaringen die vrijwillig zijn afgegeven. Maar ik had mij inmiddels aangemeld bij de Stadsbank in Leiden om richting schuldhulpverlening geleid te worden. En in hun regels staat dat ik als client geen gerechtelijke zaken als deze mocht hebben lopen. Ik vond dit jammer maar heb direct voor mijzelf gekozen en ala minuut aangegeven alle acties richting die jonge vrouw te stoppen. Desondanks kreeg ik toch het bericht dat mijn traject bij de Stadsbank was beëindigd. Om een viertal redenen die ik op dat moment eigenlijk al had gestopt en opgelost of verduidelijkt. Ik heb dit doorgegeven aan de bewindvoerders met het verzoek een nieuwe aanmelding te doen. Ik zie wel in dat dit noodzakelijk is. Ik krijg hier regelmatig deurwaarders, rechtzaken en dreigingen mijn stroom af te sluiten. Dit heeft men tot nu toe kunnen voorkomen.

Ik krijg van de bewindvoering 50 euro leefgeld per week. Dat is 10 euro meer dan ze normaal zouden geven. Dit om de reden dat ik mijn pijnmedicatie zelf moet kopen en dit erg duur voor mij is. Qua pijn met die dunne-vezelneuropathie zit ik namelijk op morfine niveau. In het verleden is gebleken dat ik allergisch of overgevoelig ben voor alle reguliere pijnstillers. Op mijn 21ste heb ik al een maagbloeding gehad door brufen bijvoorbeeld. Ik zit nu levenslang vast aan de Losec tegen maagklachten. Bij een proefzenuwblokkade in mijn rug bleek dat het wel hielp maar dat lopen erg moeilijk zou worden voor mij. Ik zou rolstoelgebonden zijn grotendeels. Morfine zelf kan ik niet verdragen door mijn astmatische klachten. Mijn ademhaling stopt op de morfinegroep. Bij toeval kwam ik erachter dat cannabis kon helpen. Aangezien ik vaak zat te gillen van de pijn ben ik dit gaan proberen. God zegene deze plant. Ik gebruik dit nu dagelijks elk half uur als pijnstiller en de pijn is draaglijk en ik kan meestal goed lopen en ik functioneer. En dat ondanks dat mijn zenuwen nog wel achteruitgaan. Ik gebruik alleen buiten nog de scootmobiel omdat ik kamp met signalen die niet goed worden doorgegeven aan de spieren waardoor ik ineens geen spierspanning in mijn benen meer heb en omval. Thuis heb ik geen rolstoel nodig.

Ik heb de steun van de artsen gekregen hiervoor en ook schriftelijke verklaringen dat men akkoord gaat en dit het enige middel voor mij is dat werkt. Ik heb dan ook vergoeding aangevraagd bij mijn ziekenfonds Zorg en Zekerheid. Tot mijn verbazing kreeg ik een afwijzing. Ik ben in beroep gegaan en ook deze werd afgewezen. Onder excuus van: wij volgen de wet. Maar de wet zegt dat wiet valt onder een gedoogbeleid en dat zorgverzekeraars zelf mogen beslissen of ze willen vergoeden of niet. Zorg en Zekerheid blijft weigeren. Ik kwam via internet in contact met een stichting die advocaten onder zich had werken. Een zeer vriendelijke advocate heeft nog haar best gedaan maar ook haar lukte het niet bij Zorg en Zekerheid. Ondertussen had Zorg en Zekerheid mijn aanvullende verzekering beëindigd wegens schulden en beslag gelegd op de helft van mijn inkomen. Dat was begin dit jaar.

Mijn bewindvoerders kregen dus nog maar de helft van mijn WAO uitkering binnen en moesten van de 475 euro alle schuldeisers tevreden houden en de vaste lasten betalen. Dit ging even goed, maar ik heb laatst ook twee weken zonder leefgeld gezeten. Het geld is gewoon op.

De wiet koop ik in de coffeeshop. Dit doe ik in overleg met de apotheker zelf. Medicinale wiet is veel stabieler en schoner, maar voor mij onbetaalbaar. In de apotheek is wiet veel duurder dan in de coffeeshop. Ik krijg 50 euro leefgeld per week. De wiet kost mij 100 euro in de week. Ik ben gehandicapt en vaak rolstoelgebonden maar moet toch aan geld komen. Ik ben begonnen, met hulp van Chris, om mijn spullen te verkopen en daarnaast ook spullen die ik van anderen krijg. Wij halen bijvoorbeeld veel boeken op om door te verkopen. En soms staan we op een rommelmarkt. Ook verkopen we veel via marktplaats.

Als we 50 euro in de week bijverdienen is het veel maar dan heb ik nog geen eten. Chris springt vaak bij vanaf zijn eigen rekening maar ik wil dit eigenlijk niet. Ik heb hulp aangevraagd bij de voedselbank van Leiden en deze toegekend gekregen. Ik mag nu elke week een voedselpakket ophalen bij de engelen van de voedselbank. Ik noem het elke week weer een kerstpakket. Ik ben zo dankbaar voor hun hulp. Het zijn vrijwilligers die dit doen. De eerste keer dat ik bij hen kwam had ik erge honger en heb staan huilen bij ze van ontroering. Ik vind het zo mooi dat er mensen als deze bestaan. God zegen deze mensen.

Doordat ik ook schuld heb staan bij de tandarts, nog uit de tijd van de oplichting door die jonge vrouw, kan ik geen gebruik maken van de tandarts. Ik heb als kind een zwaar verleden op het gebied van tandartsen. Ik heb een hele slechte en harde tandarts gehad die ziekenfondspatienten als ik was, zonder verdoving hielp en allerlei gaatjes vulde die er nooit waren. Ik ben over die ervaring heen en heb mijn gebit altijd zo goed mogelijk bijgehouden. Maar een maand of twee geleden is de brug uit mijn mond gevallen die er in was gezet links onder. Ik heb nu geen kiezen links onder. Rechts onder heb ik laatst een goede kies met een klein gaatje met een ontsteking moeten laten trekken door de kaakchirurg. Hij had wel gered kunnen worden door een tandarts, maar er was geen tandarts bereid mij te helpen vanwege mijn schulden. Daarnaast zit een kies die al een jaar of twee vlijmscherp is en mijn tong en wang beschadigd. Hierdoor praat ik moeilijker. Deze kies is niet meer te redden en brokkelt af. Ik kan geholpen worden door de kaakchirurg bij pijn en nu nog niet. Sinds twee weken heb ik ook een klein gaatje links boven en rechts boven. Ik kan dus bijna niets meer eten. Ik drink met een rietje en eet heel langzaam wat ik in huis heb.

Het voedsel van de voedselbank is prima, maar niet voldoende om mij een hele week te voeden. Daarnaast ben ik nog zo uitgeput dat ik niet meer de energie kan vinden te koken. Wij zijn nu al zo lang aan het vechten, Chris en ik, dat hij ook doodmoe is. Hij heeft het ervoor over zegt hij. Chris is werkelijk een engel op aarde. Een prachtig mens met een gouden hart. Een parel in Gods hand. Hij is bijzonder. Zonder die tijd van die oplichting had ik Chris wellicht nooit ontmoet. Ik zou willen dat het niet nodig was geweest. God geeft de mens lessen om te ontwikkelen tot de persoon die Hij wil dat je wordt. Dit was een dure les. Maar ik heb wel Chris leren kennen door deze tijd. Ik ben dankbaar. God heeft mij een prachtig geschenk gezonden na een leven vol met zeer zware lessen en ellende. Ik dank God voor Chris. En dat doe ik elke dag.

Chris is hier nu nog steeds om mij te steunen. En nu zitten we anderhalf jaar verder. Hij is hier in eerste instantie als mantelzorger, maar wij kunnen het ook wel erg goed vinden met elkaar. We zijn maatjes. Hij is repectvol, zorgzaam. Hij kan horen wat ik wil zeggen zonder dat ik de woorden spreek. Hij kan de woorden achter mijn woorden horen. Hij ziet wie ik ben en geeft mij zelfvertrouwen dat ik een bijzondere vrouw ben. Hij geeft mij de ruimte te ontwikkelen en te worden wie ik wil zijn. Hij respecteert mijn keuzes en kan mij alle vrijheid geven mijn vleugels uit te slaan en de wereld te leren kennen. Hij heeft mij laten zien dat er veel goede mensen op aarde zijn die willen helpen en spullen weggeven. Hij heeft mij ook geleerd dit aan te kunnen nemen. Hij heeft mij de zon werkelijk laten zien en mij op laten staan om de wereld in te gaan. Chris is bijzonder.

Hij geeft mij de mogelijkheid en de energie om mensen te blijven helpen in problemen. En hij geeft mij het gevoel van zelfvertrouwen dat ik het goed doe en wijst mij op mijn talenten. Ik heb nu een hele groep mensen om mij heen die ik vrijwillig begeleid, vooral via internet, maar ook persoonlijk. Ik heb een aantal clubs opgezet op internet. Ik creeer plekken op internet waar mensen mogen zijn wie ze zijn en zichzelf vrij mogen uitspreken. Over zware onderwerpen waar ik mensen die in levensnood zitten kan ondersteunen door middel van mijn levenservaring, aangevuld met alle kennis uit de diploma’s die ik heb als therapeute en dergelijke. Ik ben met 100 diploma’s vrij ruim uitgerust met kennis kan ik wel zeggen. En daarnaast en als belangrijkste is er natuurlijk God. Zonder Hem had ik dit niet gekund. Hij brengt mensen op mijn weg en mij op de weg van mensen die ik kan helpen. Ik heb al vele honderden mensen geholpen in de jaren, wellicht wel over de 1000. Mensen die ik inzichten heb kunnen geven die een weg hebben gevonden die beter is waarin ze wel verder kunnen. Ik probeer een ander licht te laten schijnen op een situatie waarin ze vast zitten en ze te confronteren met wat ze niet willen zien. Ik werk dus met licht, zullen we maar zeggen. En voor mij is God het mooiste en helderste licht dat er is. En ik mag dit stukje licht op aarde laten schijnen dankzij mijn levenservaring en pad. Ik dank God voor dit. Ik wilde vroeger altijd het onderwijs is. Ik beseftte laatst dat ik dit eigenlijk al mijn hele leven doe. Ik ben gelukkig met deze taak op aarde. Ik mag wijsheid verspreiden vanuit mijzelf en vanuit God. Ik ben gelukkig.

Maar het huidige leven is hard voor mij. Ik zit in geldnood. Ernstige geldnood. Ik kan haast niet praten door mijn gebit dat afbreekt. Ik kan mijn zenuwafbraak niet onder controle houden doordat ik niet gebalanceert kan eten. Ik heb vaak gewoon honger. Op dit moment dat ik dit stuk typ voor u, ook. Ik ben duizelig door de te lage bloedsuiker. Daar neig ik namelijk snel toe. Ik slaap slecht door alle problemen. Ik heb voortdurend dreigingen boven mijn hoofd van deurwaarders en dergelijke. Ik heb mij recentelijk wel weer opnieuw aangemeld bij de Stadsbank, ondersteunt door een medewerker van Stichting MEE. Een prachtvrouw die hard voor mij vecht. Ik dank God voor haar. Ik heb weer een eerste gesprek gehad, maar er zijn grote schulden en problemen mede doordat ik mijn medicatie zelf moet bekostigen. Zij hebben gezegd dat ik bijzondere bijstand aan moet vragen bij de gemeente voor die medicijnkosten. Ik heb dit gedaan en het is afgewezen. Ik heb nu een bezwaarschrift lopen. Ik zal binnenkort voor de commissie moeten verschijnen om mijn zaak toe te lichten. De gemeente had de GGD ingeschakeld om mij te beoordelen. Deze man van de GGD was ouder en zat tegen zijn pensioen aan en hij vertelde mij al dat zijn advies negatief zou zijn. Met dat advies zal ik dus voor de commissie moeten verschijnen. Ik geloof in wonderen. Die zie ik elke dag gebeuren dus ik ga ervoor binnenkort. Ik zie wel wat er gebeurd. Zo God het wil.

Ook heb ik bij de gemeente een verzoek tot een aanvullende ziektekostenverzekering gedaan. Ik heb een brief bij moeten voegen als toelichting omdat mijn basisinkomen hoger ligt dan de bijstand. Ik ben immers verpleegkundige geweest. Ik wilde hen inzicht geven in mijn situatie. Ik wacht nog op een brief van hen. Maar dan nog zal dat niet alle tandartskosten dekken vermoed ik. Ik heb nog geen geld om een offerte te laten maken bij mijn tandarts om te weten wat alle kosten zijn.

Ook heb ik een ontsteking ik mijn schouder als complicatie van een aanrijding die Chris en ik twee maanden geleden gehad hebben. Dit was niet zijn schuld. Ik heb fysiotherapie nodig zei men direct al. Maar de tegenpartij vond de klap niet hard genoeg voor klachten als deze. Zij overleggen nog. Maar dit is niet iets waar u iets aan kunt doen. Ik geef dit feit om het beeld compleet te maken.

Hulp in huis of iets dergelijks kan ik niet krijgen doordat ik een schuld heb bij zowel de PGB als de WMO uit de tijd van die oplichting. Ik moet alles zelf doen, met hulp van Chris. Maar ik ben moe. Zo ontzettend moe. En ik vecht zo hard. Ik hou van het leven. Ik ben zo gelukkig er te mogen zijn en te mogen doen op aarde wat Hij mij vraagt te doen. Zo dankbaar.

Ik weet dat u mensen helpt in zware situaties. Ik weet niet precies waar u mij eventueel mee zou kunnen helpen en ook vind ik het moeilijk om hulp te vragen. Maar zou u iets kunnen doen om mijn leven iets makkelijk te maken misschien. Het leven zoals ik hem leidt is eigenlijk niet menswaardig meer te noemen. En ik zit hier met brandende ogen te typen van de vermoeidheid, met een moeilijke concentratie door de pijnmedicatie en brandende vingers van de zenuwafbraak, krampen in mijn handen en armen.

Zou u alstublieft kunnen kijken of er middelen zijn binnen uw organisatie om mijn levenssituatie te verbeteren. Het maakt niet uit wat voor soort hulp het is. Ik ben dankbaar voor alles dat u kunt doen of geven. Ik dank u ook heel hartelijk voor het lezen van mijn verhaal en de energie die u heeft gegeven dit allemaal te lezen. Ik ben uiteraard bereid alle bewijzen, brieven, toelichtingen te geven die u nodig zou kunnen hebben. Ik kan u nu al pakketten met brieven meesturen met documenten en bewijsstukken van artsen, verzekeringen en dergelijke. Maar ik wacht liever af. Mocht u iets willen weten of ontvangen of mij persoonlijk willen spreken dan vind ik dat prima. Ik ben wie ik ben. En ik leef vanuit oprechtheid en liefde. Met Gods hulp. Ik dank God ook voor jullie. Dank u.

Heel graag hoor ik van u.

Met vriendelijke groeten,

Brigitte

1 opmerking:

  1. Hey Brig,

    Heb je hier al reactie op gehad?
    Daar ben ik best benieuwd naar.

    xx

    janita

    BeantwoordenVerwijderen